Op hoop van zegen! - Janneke Stegeman en Irene van der Meulen

Lieve Willem,

Allereerst onze hartelijke felicitaties met je verjaardag! Vijfenzeventig jaar alweer, wat een leeftijd. Een moment om terug te kijken, en misschien ook nog wel een blik vooruit te werpen. Zo gaan onze gedachten terug naar het moment dat we je leerden kennen, een paar jaar geleden. De eerste indruk die wij van je kregen was niet slecht. Je was toen ook nog wat jaartjes jonger dan nu, misschien een tikje vitaler en aantrekkelijker… Hoewel, hoewel… We kunnen gerust zeggen dat je je  aantrekkingskracht niet verliest bij het ouder worden. Een charmante oudere heer ben je, grijs op het hoofd, maar groen van hart. Nog steeds staat je deur open en je hebt je vermogen het je gasten behaaglijk te maken niet verloren. 

Ja, Willem, alle lof, en toch maken we ons soms zorgen om je. Graag zouden we je nog lang bij ons hebben, en het lijkt haast voorbarig dit thema aan te snijden. Maar is het realistisch te verwachten dat je de honderd zult halen? We vragen ons soms af hoe lang je nog zelfstandig kunt blijven wonen. Misschien heb je een levensgezel nodig, of wat hulp van vrienden, zoals jouw vrienden evengoed jouw hulp wellicht goed kunnen gebruiken. Ach, Willem, liever hadden we dat je bleef zoals je bent. We voelen ons thuis bij jou, en zoveel plekken zijn er niet die op diezelfde manier een thuis voor ons zijn.

En toch… je grijze haar wordt langzaam wit. Hoe komt dat? Waar blijven je jonge gasten? Waarom komen wij, toch ook jong en niet van gisteren, graag bij jou over de vloer, maar laten de meeste jonge mensen verstek gaan? Weten ze je niet te vinden, hebben ze geen oog voor je charmes, hebben ze voldoende andere plaatsen waar ze zich thuis kunnen voelen? Laten we eerst eens nagaan waarom wíj zo graag bij jou komen…

Jij bent een plek waar we altijd binnen kunnen lopen, waar concentratie is, waar mooie liederen gezongen en gebeden gebeden worden. Bij jou vinden we rust, hoe zeldzaam, en troost en bemoediging. Oude woorden, maar waardevol, en dat soort oude woorden gebruik jij nog. Je bent een man van traditie. Zoveel hebben jouw oude ogen gezien, jouw handen aangeraakt. Vaak genoeg verras je ons met een heldere blik op het heden. Of hervinden wij terwijl onze blik rust op jouw degelijke meubels onszelf. Jij verhaalt over een andere wereld dan deze, of over deze wereld maar dan anders. God weet dat we daar soms behoefte aan hebben. Jij vertelt over mensen die in die wereld durfden te geloven en over mensen die de hoop nooit verloren. We durven het soms nauwelijks te geloven. En jouw huis is een trefpunt voor mensen met dezelfde behoeften. Als ik ze ergens anders toevallig tegenkom, knipoog ik naar ze. Wij kennen Willem, we hebben samen iets. En we zijn daarmee uitzonderingen. Om niet te zeggen buitenbeentjes, lid van een geheim genootschap. Waarmee meteen gezegd is: zo hoog blazen we niet van de toren dat we jou frequenteren. Gek, want zou niet iedereen verlangen naar zo’n plek? Zou het probleem niet zijn dat mensen jou domweg niet weten te vinden, of je wel weten te vinden, maar niet weten wat jij hun te bieden hebt? Zouden mensen misschien een verkeerd beeld van je hebben? Sommige mensen schijnen te denken dat je grijs en saai bent, dat je mensen verplicht tot van alles en nog wat, dat het je ontbreekt aan kleur en geestkracht. Wellicht ligt daar ook een taak voor ons. Wie kan beter vertellen wie jij écht bent dan jouw gasten?

Hier stokt onze adem en vallen we stil. Want vertel jij ons dan hoe dat te doen. Hoe wil jij dat we je onder de aandacht van mensen brengen? Zullen we je naam van de daken schreeuwen, zullen we een grootscheepse reclamecampagne opzetten, zullen we huis-aan-huis flyers verspreiden? Waarom niet? Het is het proberen waard. Maar ergens knaagt aan ons de idee dat dat niet de manier is waarop jij wenst te worden aangeprezen. Bescheiden, rustig, bedachtzaam ben je immers, dat rijmt niet met geschreeuw, met vlaggen en wimpels, met grote woorden. Juist jouw reserve en stilte trekken ons aan. Dat ook jij niet op alle vragen een antwoord hebt en dat ook durft toe te geven. Dat jij soms zelfs meer vragen stelt dan antwoorden geeft. Dat er bij jou thuis plaats mag zijn voor twijfel en ongeloof. Dat is een verademing, want zo kunnen we bij jou zijn wie we zijn. Zoekers, vragers, twijfelaars, soms gelovig, soms ongelovig…

Maar betekent dit dan einde verhaal? We hebben het goed bij jou, o wat fijn, we zullen nog vaak – zolang het kan – bij je langskomen, en wie jou niet kent, jammer dan, pech gehad! Zijn we zo pretentieloos? Is ons verlangen om anderen te laten delen in onze vreugde zo klein? Dat kan toch niet waar zijn?! Jij, lieve Willem, biedt ons iets unieks en waardevols en natuurlijk willen we dat niet voor onszelf houden. Maar begrijp je hoe moeilijk het kan zijn om onder woorden te brengen wat we precies van jou ontvangen? Het heeft iets te maken met geloof, met God… En dat is nou eenmaal niet in logische bewoordingen of met grote precisie te vatten. We kunnen jou daarom niet in reclameslogans en oneliners aan de vrouw en man brengen. Sorry Willem, al roepen alle reclamedeskundigen nog zo hard dat dat de beste marketingtechniek is, ze past jou niet menen wij.

Zou het niet kunnen zijn dat jouw kracht erin schuilt een tégenkracht te zijn? De wereld schreeuwt, maar jij fluistert. De wereld valt uiteen, maar jij brengt mensen samen. De wereld is elke dag nieuw, maar jij herbergt een eeuwenoude traditie. Hoe verlangen mensen naar stilte, naar gemeenschap, naar duurzaamheid! Zei Jezus al niet zoiets, over ‘in de wereld maar niet van de wereld’? De vraag hoe dat te verkondigen staat nog steeds overeind. Maar een tegenkracht verkondig je niet, een tegenkracht bén je. Zoals Jezus – ja, alweer Jezus! Jij hebt ons over al die wijsheden van Jezus verteld… – niet zei zout te bréngen in de wereld, maar zout te zíjn. Beste Willem, wil jij ons daarbij helpen en ons leren hoe dat moet? Wil jij ons elke zondagmorgen weer eraan herinneren? We hoeven geen zout te worden, we zijn het al, maar soms vergeten we het. Daarom hopen we dat jij nog lang bij ons zult blijven en je wijsheden, je stilte, je oude verhalen, je rust en je onrustbarende vragen met ons wilt blijven delen. Zoals ook wij onze verhalen, onze ervaringen, onze gedachten met jou en jouw andere gasten willen delen. In en door dit delen vatten wij moed om verder te gaan, de wijde wereld in, als nieuwe mensen die blijven geloven in en willen bouwen aan een wereld van liefde en gerechtigheid.

Op hoop van zegen!

Janneke Stegeman
Irene van der Meulen

 

Welkom op zondag

U bent welkom bij onze diensten, klik hier

Dopen,trouwen,rouwen

Neem contact op met onze wijkpredikant ds. N. G. Scholten, 020 6641277

Willem de Zwijgerkerk

Olympiaweg 14, Amsterdam 1076 VX, Tel. 020 662 27 00, info@willemdezwijgerkerk.nl