Marijke’s kliniekje - Sara Dondorp

Van: Inez [mailto:Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.]
Verzonden: maandag 2 september 2080
Aan: Fatima [mailto:Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.]
Onderwerp: Welkom in Johannesburg!

Hoi Fatima,
Hoe is je reis geweest? Is de campus een beetje gaaf? En heb je al leuke medestudenten ontmoet? Ik wil alles weten!
Hier gaat alles z’n gewone gangetje. Pieterse van virologie heeft weer lopen klagen tijdens college dat we te weinig studeren. Kortom… ik mis je.
Groetjes,
Inez

Vrijdag 6 september 2080
Hoi Fa,
Geweldig allemaal! Ben bijna jaloers. Maar nee, ik heb ook leuk nieuws. Heb een kamer gevonden in de Pijp. Een zolderkamertje met uitzicht op een kerktoren. Kan er maandag in! Vertel je later meer, ga nu eerst inpakken.
Groetjes,
Inez

Zaterdag 5 oktober
Hoi Fa,
Ik heb al je verhalen wel gelezen hoor, maar ik heb het zo beredruk gehad de afgelopen tijd. Heb vlak tegenover mijn kamer een vrijwilligersbaantje gevonden. Echt werelds!
Had ik je verteld dat ik tegenover een kerktoren woon? Dat blijkt de ‘Willem van Oranjekerk’ te zijn. Er hing daar een briefje op het prikbord: kliniek/kinderopvang zoekt vrijwilligers. Die kerk zal inmiddels wel omgebouwd zijn tot kinderziekenhuis of zoiets. Dus ik daar gistermiddag naar binnen.
Niks geen ziekenhuis, niks geen kinderen. Zit daar een vrouw te lezen bij een kaars. Beetje wereldvreemd. Als ik zeg dat ik voor het vrijwilligersbaantje kom steekt ze meteen hele verhalen af. Hoeveel arme mensen hier in de buurt wonen en dat het hier bij de overstroming van ’48 helemaal onder water heeft gestaan. Al pratende neemt ze me mee naar een achterzaaltje. Op de deur staat ‘spreekkamer’. Er staan wat antiquarische medische apparaten en archiefkasten, maar dat is het dan. Waar ben ik terecht gekomen? Echt Fa, je gelooft je ogen niet. In Johannesburg zou zoiets vast niet kunnen.
Maar goed, ik maak kennis met Marijke, een gepensioneerd arts die hier de scepter zwaait. Ze houdt elke ochtend spreekuur en heeft ook nog de medische zorg voor het weeshuis dat hier vlak naast staat. Ze vroeg of ik een weekje op proef wilde meedraaien, elke dag ongeveer uurtje. Dat heb ik de afgelopen week gedaan.
Wat ik in die ene week allemaal voorbij heb zien komen! Meteen op mijn eerste dag een slachtoffer van een vechtpartij. Een paar lelijke wonden die gehecht moesten worden, maar stil zitten ho maar! Het komische was dat een half uur later de ander binnen kwam, even lelijk toegetakeld en net zo brutaal. Maar Marijke blijft overal rustig onder. Echt bewonderenswaardig. Verder heb ik natuurlijk heel veel kinderen met snottebellen gezien, maar er komen hier ook volwassenen die geen geld hebben voor een dokter. Bijzonder is ook dat mensen in de wachtkamer iets te eten kunnen krijgen.
Als ik het zo opschrijf vraag ik me af waarom ik er mee door wil gaan. Het is keihard werken, maar wel heel inspirerend. Waar ‘m dat in zit kan ik niet goed uitleggen. Misschien is het wel het grenzeloze optimisme van Marijke.
Nu val ik echt in slaap, ik vertel je later meer.
Groetjes,
Inez

 
Zondag 27 oktober
Hoi Fa,
Door al mijn werk voor ‘Marijke’s kliniekje’, zoals ik de overburen ben gaan noemen, heb ik nauwelijks tijd gehad je te schrijven. Het is ontzettend enerverend werk en ik rol van de ene verbazing in de andere. Tussen de vaccinaties en hechtingen door moest ik ineens kennis maken met Petra. Die loopt hier regelmatig rond, maar wat ze nu precies doet? Ze kent iedereen, praat met mensen, maar ze is geen arts. Daar lopen er trouwens ook heel wat meer van rond dan alleen Marijke. Er zijn nog wat medicijnenstudenten die meedraaien en sommige huisartsen uit de buurt komen hier zo nu en dan een ochtend werken. Hoe Marijke dat voor elkaar gekregen heeft? Er schijnen hier heel wat lijntjes te lopen en Marijke is zo’n beetje de spil.
Langzamerhand leer ik ook steeds meer mensen kennen. Het zijn vaak kleurrijke figuren die naar de kliniek komen. Nico bijvoorbeeld komt regelmatig langs als hij weer eens gevallen is. Hij heeft ooit een attaque gehad en kan niet goed meer praten maar met wat gestotter en een hoop bewegingen komt hij toch een heel eind. Bloedeigenwijs, maar tegelijk ook een lieverd. Soms komt hij alleen maar voor een aai over zijn bol. Als we tijd hebben kan hij dat krijgen. Volgens mij woont hij in het Sarphatipark, daar is hij tenminste bijna altijd te vinden. Tegenwoordig zwaait hij naar me als ik door het park naar de markt loop. Gek is dat, vroeger zou ik met een boog om hem heen gelopen zijn uit angst dat hij mijn portemonnee zou jatten. En nu beschouw ik hem bijna als een vriend. Het kan toch raar lopen.
Groetjes,
Inez
PS: nog een roddel. Bij practicum zag ik Marjan en Mo naar elkaar knipogen. Later op de gang liepen ze hand in hand. En dat terwijl Mo bij de faculteitsborrel nog had gezegd dat hij Marjan zo’n tutje vond. Daar was je zelf bij!

 
Zaterdag 16 november
Hoi Fa,
Marijke heeft bedacht dat ik voor het werk in ‘haar kliniekje’ misschien wel studiepunten kan krijgen. Zou voor jou volgend jaar misschien ook wel leuk zijn. Hoe dan ook, om dat te regelen moest ik naar Achmed van de Olympiamoskee. Daar hebben ze een formulierenbrigade waar wij mee samenwerken. Zij sturen mensen met gezondheidsproblemen door naar ons en wij kunnen mensen met belastingproblemen of huurschuld of zo naar hen doorsturen.
Omdat Achmed verstand van regelwerk heeft moest ik maar met hem gaan praten. Kom ik weer in zo’n groot kerkgebouw met een hoge toren, in een achterzaaltje dat tot kantoor is omgebouwd. Het bleek dat Achmed voor rechtenstudenten die bij hem vrijwilligerswerk doen vrijstellingen had geregeld, dat wilde hij voor mij ook wel proberen.
Het netwerk is trouwens nog groter. Er is ook nog een voedselbank en een kledingdepot in een ander kerkgebouw, dat gerund wordt door de pastoor en zijn vrouw.
Hoe dan ook, Achmed zou voor me aan de slag gaan. Die juristen en economen hier, dat is toch wel een heel ander slag dan de hectische toestanden bij ons in ‘t kliniekje.
Groetjes,
Inez

 
Zondag 1 december
Hoi Fa,
Marijke heeft me vanmorgen meegenomen naar wat zij een ‘dienst’ noemt. De grote zaal van het gebouw zat bijna vol. Er gebeurde van alles wat ik niet begreep, maar Marijke fluisterde me soms toe dat ik moest gaan staan of juist weer gaan zitten. Er werd gezongen en Petra, die anders maar een beetje tussen de mensen door lijkt te lummelen, hield een redevoering. Volgens mij was het belangrijkste wat ze wilde zeggen dat we als mensen naar elkaar om moeten kijken en om elkaar moeten geven. Dat is tenminste wel waar we in het kliniekje altijd mee bezig zijn. Ze had het steeds over het ‘Koninkrijk van God’, whatever that may be. Aan het eind van de ‘dienst’ werd het korte tijd heel stil en Petra begon de namen te noemen van mensen die ziek zijn, mensen die bij ons langs zijn geweest. Dat maakte wel diepe indruk op me. Nu begrijp ik ook wat Marijke bedoelde toen ze zei dat de mensen hier niet zomaar een nummer zijn, zoals in de commerciële ziekenhuizen. Die ‘dienst’ op zondagmorgen komt op mij grotendeels over als experimenteel theater en ik zie er de zin niet zo van in, maar ik wil toch wel vaker komen. Het is alsof ik hier begin te begrijpen hoe Marijke het volhoudt om bij alle ellende die we in het kliniekje tegenkomen toch optimistisch te blijven. Wat ik wel steeds meer merk is dat ze hier beslist niet wereldvreemd zijn!
Groet,
Inez

 
Woensdag 18 december
Hoi Fa,
Vanmiddag veel te lang gebleven vanwege Irene van hiernaast, die maar bleef huilen. Ze had overal pijn en ik kon niet vinden waar het aan lag. Ik had zo met haar te doen. Toen ik mijn verslagje had geschreven was de deur al dicht en moest ik via de grote zaal naar buiten. Tot mijn verbazing hoorde ik daar zingen. Ik ging even kijken en werd er meteen bijgevraagd. Er zat een groepje mensen in een kring rondom een kaars., ‘We beginnen juist met het gebed’, zei er een,’ ‘doe je mee?’   Voor ik er erg in had was ik in de kring opgenomen en deed ik mee. Iemand begon te praten, gooide er een heleboel sores uit. Toen het mijn beurt was hoorde ik mijzelf over Irene praten. Dat ik me zo’n zorgen over haar maak. En over Nico die er de laatste tijd heel slecht uitziet. De zorgen zijn er niet minder om geworden, maar het hielp toch om het hier hardop te zeggen. Er gebeuren hele bijzondere dingen hier, Fa!
Groetjes,
Inez

 
Zaterdag 11 januari
Hoi Fa,
Moet je horen! Ze hebben hier contacten met Johannesburg! Een eeuwigheid geleden zijn ze van hieruit daar naartoe gegaan om aidswezen en zo te helpen. En later zijn de Johannesburgers teruggekomen. Dat zal met de griepepidemie van ’56 geweest zijn of misschien al bij de vorige. Petra heeft me er alles over verteld. Er was in die tijd een dokter Van Loon die hier de kliniek en het weeshuis heeft opgezet, gewoon omdat hij in de buurt tegen zoveel zieke en dakloze kinderen aanliep. Marijke heeft hem nog gekend. In die tijd zijn ze vanuit Johannesburg komen helpen, omdat ze daar ervaring hadden met zwerfkinderen en zo. Toen de epidemie eenmaal was uitgewoed is de kliniek gewoon gebleven en zwerfkinderen zijn er in de tussentijd ook altijd wel gekomen. Petra vertelde dat mensen als Van Loon en Marijke, maar ook zijzelf, zich niet willen neerleggen bij onrecht en ellende. ‘De wereld is zo niet bedoeld’ , zei ze. Intussen maken ze zelf met alles wat ze doen de wereld wel een beetje beter. Of ze proberen het althans, want vaak helpt het natuurlijk niet veel als er weer eens een virus rondwaart.
Hoe dan ook, je moet maar eens kijken of je ze daar in Johannesburg kunt vinden, ze schijnen in de wijk Hillbrow te zitten.
Groetjes,
Inez
PS: bedankt voor je nieuwjaarskaart. Jij ook de beste wensen voor 2081!

 

Donderdag 13 februari
Hallo Fatima,
‘t Is echt vreselijk wat er nu gebeurd is. Vanmiddag was ik in het weeshuis bij Irene op bezoek. Het ging echt ontzettend slecht met haar. Ze had pijn, maar ze huilde niet eens meer, keek alleen maar wezenloos om zich heen. Wel was ze blij dat ik er was. Ik heb haar in mijn armen genomen en tegen haar gepraat. Toen ik haar los wilde laten was ze helemaal slap geworden. Ze was in mijn armen gestorven. Het maakt me razend dat we niks meer voor haar hebben kunnen doen. Ik was er echt kapot van. Marijke heeft Petra erbij geroepen. Die heeft voor Irene gebeden. En later hebben we met z’n drieën in de grote zaal een kaarsje voor haar aangestoken. Zij waren er allebei ook kapot van. Terwijl ze zoiets toch wel eerder meegemaakt zullen hebben. Morgen ga ik niet naar college, ik wil nu hier zijn, bij de anderen. Dat is even belangrijker.
Sorry voor dit treurige bericht. Jij hebt Irene niet eens gekend. Maar op dit moment kan ik even aan niets anders denken.
Hartelijke groet,
Inez

 
Zondag 23 februari
Hallo Fatima,
Vorige week hebben we Irene begraven. Het was een heel indrukwekkende belevenis. Net alsof Irene nog een klein beetje tot haar recht kwam als mens. We hebben gezongen, Petra heeft stukjes uit de bijbel gelezen en verteld wat voor meisje Irene was. Net alsof ze er zelf een beetje bij was. Het was fijn om samen bij elkaar te zijn. Aan Marijke heb ik beloofd dat ik deze week weer naar college ga, maar het zal me moeite kosten. En Petra vroeg of ik er met haar over wilde praten. Misschien ga ik binnenkort eens bij haar langs.
Groet,
Inez

 
Zaterdag 20 april
Hallo Fa,
De afgelopen maand ben ik meer in de kerk geweest dan op college. Nee, ik heb niet gespijbeld hoor! Maar er was hier zoveel te beleven! Heel veel extra vieringen, de een nog mooier dan de ander. Zo langzamerhand begin ik het allemaal een beetje mee te beleven, maar ik kan het niet goed uitleggen. Je zou eens moeten komen kijken. Als je weer terug bent, leid ik je wel eens rond. In Marijke’s kliniekje kunnen we in elk geval nog wel een extra paar handen gebruiken.
Groetjes,
Inez

 
Donderdag 26 juni
Hoi Fa,
Nog een dikke week en dan kunnen we elkaar weer zien! Ik verheug me erop. Er is trouwens een leuke aanleiding om je voor te stellen aan al mijn vrienden van het kliniekje. De Olympiamoskee bestaat in september 150 jaar en op de een of andere manier heeft onze kerk daar ook mee te maken. We vieren het in elk geval helemaal samen. Je bent van harte welkom!
Ik zie je maandag op Schiphol! Goeie vlucht en tot maandag!
Groetjes,
Inez


Sara Dondorp

Welkom op zondag

U bent welkom bij onze diensten.

Dopen, trouwen, rouwen

Neem contact op met onze wijkpredikant ds. N. G. Scholten, 020 6641277

Willem de Zwijgerkerk

Olympiaweg 14
1076 VX - Amsterdam
Tel. 020 662 27 00
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.